O Przyjaciółko moja, Babiogórska Ziymio,
rankiem ty budzis mnie do zycio właśnie,
jo pokochała ciebie jako dziecko
i kochać bede co zycie nie zgaśnie..
Ty, co widokiem dech w piersi zatykos,
kiej stopa stanie na scycie górecki,
jeześ urodno, co powietrze łykom,
dziwie sie straśnie kiej uźre łowiecki.
Zieleń tu piykno i straśnie zielono,
sosny i świyrki bogate i cudne,
jesceś piykniyjso, kiej watry zapłoną,
jeno chmurecki jakiesik marudne.
Królowo twoja to góra jes Babio,
nik co do tego wątpliwości nimo,
kozdego chłopa u scytu łosłabio,
ledwo na nogak hajducek sie trzymo.
Złe duchy syćkie w Diabloka praśniynte,
Góro ty moja , wierna Przyjaciółko,
pełnaś tajymnic, przytulny zakątek,
i przyłodzioto casym na złoś chmurkom
Zawoje, Przysłop i Grzechynie Górno
łodwiedzić potrza, widoki podziwiać,
pogoda casym jes wietrzno i chmurno,
ba, twoje dusy ni myśli wykiwać.
Zwierzynie straśnie dobrze sie powodzi,
som sarny, dziki, kozice, zające,
hybajom raźno kiej wiesna przybedzie,
abo i jesień, cy lato gorące.
Jes orzeł przedni, nase miłowanie,
furgo nad Babią i nad dróżkom polnom,
pokiela furgo, dejze Boze Panie,
co by ta ziemia była jak Ty , wolno.
Som na tyj ziymi babiogórskiej sławnej
mogiły ludzi co zycie łoddali,
pomniki wozne i na przekór jawne
Makowskie Góry, Malinowe Hali.
Serce by k kciała łostawić w Wysokiej,
kaj to polegli partyzanci wioski,
co wroga bili w miyjcowym „ wykopie”
zycie łoddali z miłości i troski.
Z temtela widać Tatry w Zokopanym
powietrze cyste, jes cym tyz oddychać,
przy Matce Boskiyj pocujes sie panym,
po drodze lasym kukułecke słychać.
I w kozdy wiosce, w kozdym prawie mieście
jes mogił wiela tyk co cie kochali,
niek zmiłowanie Pon Bóg na nik ześle,
by sie do nieba za miłoś dostali.
To Tobie Ziymio Babiogórsko grali,
kiejś przykrywała wielkik patriotów,
co to twą ziymie wiernie uprawiali ,
ściyrajoąc przy tym wielkie krople potu.
Dajes nom Ziemio chlyb na poświyncynie,
grzyby, jagody i drwa na podpołke,
w źródełku woda smakowito płynie,
przy nim se stawiom twyk plonów kosołke.
Łąki przecudne kiej se zakwitają,
wiesnom i latym zdobią cie ma Ziymio,
ciesom sie ludzie co ciebie kochajom
modzi, łodważni i ci co juz drzemią.
Kiej tu przychodzom Śwynta Narodzynio,
lasy przykrywo pierzynka puszysto,
kolyndy piykne z chat, z kościołów płyną
a tyś bieluśko, srebrzysto i cysto.
O Przyjaciółko moja, Babiogórska Zziymio,
co rankiym budzis mnie do zycio właśnie,
jo pokochała ciebie jako dziecko
i kochać bede co zycie nie zgaśnie. Hej.
STEFANIA MAŁYSA .
BESKIDZKIE BIBUŁOWE KWIATY (HISTORIA I TRADYCJA REGIONU-2009sara46 K. Pajestka) 